5 Eylül 2015 Sürüşü – Ankara

Ankara’dan rüzgarı hissederek uzaklaşmak en güzel terapi sanki… Kaygılarınız, kalp kırıklarınız, sevinçleriniz, başarılarınız… yani sizi siz yapan herşeyi boş bir dimağ karşılığı geride bırakmak… sırt çantasında bir fotoğraf makinası, bir meyve ile pınarda seni bekleyen suyuna doğru yakınlaşmak… yolda – aslında gelene geçene aşina – köylülere gaz kesip elini kaldırıp selam vermek, çocukların gözlerindeki gülümsemeyi yakalamak için yavaşlamak, yanaşmak, asfalttaki tezekleri didikleyen tavukları kışkışlamak… bunlar gösteremeyeceklerim, ama beni bekleyen pınardan bir kaç sessizliği aşağıda paylaşıyorum…

Ankara.2015

küçük not: mola verdiğim yerlerde çevrede bulabildiğim taşları dizmeye karar verdim.. alışkanlık edinirsem fotograflamayı da düşünüyorum…